Sinds mijn laatste bezoek aan de slagersvrouw een paar maanden geleden trakteer ik haar op een bezoekje van mij. Vandaag wil ik een varkenshaasje, beuling en beenham. De slagersvrouw staat achter de toonbank en ziet mij binnenkomen. Ze glimlacht vriendelijk en ik knik terug, gelaten wachtend tot ik aan de beurt ben. Dan komt de slagersvrouw op mij af waarmee ze mij kan helpen.
Hoe bedoelt u, vraag ik?
Hè begin nou niet weer, ik ben je grappen al ontwent en het gaat net zo lekker vandaag.
Oké, ik beloof mij te gedragen en bestel mijn vleeswaren. Bijna fluitend legt zij de gevraagde spullen op de toonbank en kijkt mij hierbij met lachende ogen aan. Ze wilde gaan afrekenen maar zover was ik nog niet.
Krijg ik geen plakje worst van je, anders stop je me altijd vol met plakjes worst en nu krijg ik niks?
Daar staat ze dan met een mond vol tanden.
Een vrouw naast mij keek mij aan en vervolgens naar de slagervrouw: ik heb nog nooit een plakje worst van jou gehad zei de vrouw, doen jullie dat dan?
De slagersvrouw kijkt mij aan en zeg: zie je nou met je grappen, nu kan ik de hele voorraad aan plakjes gaan snijden en weggeven: je wordt bedankt!
Nou uuhhh zeg ik, ik wil alleen maar leuk doen.
Ga alsjeblieft weg roept ze, ik heb je al weer meer dan genoeg gezien.
Ik trok de deur achter mij dicht en voor de etalage wachtte ik nog even tot ze naar mij keek en wierp haar een kushandje toe.
Ze lachte en ging verder met haar werk.

Om de hoek staat de fietsenmaker voor zijn deur en hij veegt zijn handen af aan een poetsdoek, hij knikt naar mij en ik knik terug.
Eigenlijk een hele gewone dag dus eigenlijk.

©Prlwytskovsky.