Tags

, , ,



Dood is dood! Een andere keuze is er niet. Daarom bestaan er in die zin zelfs geen woorden als doder of doodst in de Nederlandse taal. Wij moeten het er maar mee doen. Zelf zie ik de dood niet anders dan dat je ’s avonds je bed instapt en in diepe slaap valt. Je hebt dan nergens meer weet van. Met dien verstande dat je in het dode geval nooit meer wakker wordt.

Maar als je daarna nu eens nog wel even wakker wordt? Gewoon even om een hoekje terug kijken? Die kans heb je volgens mij voordat het crematievuur toeslaat. Tijdens je leven veel roken is daarbij een pré omdat het lichaam dan goed gevuld is met nicotine, iets dat de crematiekosten qua brandstof aardig drukt.
Als eerste kijk je natuurlijk naar je nabestaanden, naar je vrouw en kinderen. Voor de één zal het troost geven de meute betraand en geroerd aan de voet van de kist te zien, en voor de ander zal het schrikken zijn te constateren dat men meteen is begonnen met spullen weg te slepen en creatieve bouwsels af te breken. Deze achterblijvers plengen geen tranen, nee: ze lopen met een emotieloze gezichtsuitdrukking dingen weg te sjouwen. Weliswaar laat op de avond zodat hopelijk niemand deze activiteiten ziet. En dat constateer je dan op een moment dat je niet meer terug kunt om ze vermanend toe te spreken. Als overledene kijk je vanuit een andere wereld toe en krijg daarbij de indruk: Blij dat ‘ie is opgerot.

Ja lezers, ik ga over een schreef en trap misschien op tenen, ik weet het maar ik moet dit even kwijt.

Een rouwkaart die in de hal wordt opgehangen bijvoorbeeld. Ook zoiets. Opdat een ieder maar kan lezen dat er weer een buur is gaan hemelen. Niks mis mee. Maar dan poets ik mijn bril op en lees- en herlees een zinsnede op de kaart en word er een beetje zenuwachtig van. Één kort zinnetje dat spreekt over het plotselinge verlies en wel twee lange volzinnen over de mazzel dat hij de rest allemaal niet mee hoeft te maken. Gelieve mij te corrigeren als ik er naast zit, maar betekent dit dat men blij is dat hij weg is?

Terug even naar de dag des oordeels. De massaal uitgerukte hulptroepen verschijnen. Drie politieauto’s, een brandweerwagen en ook twee ziekenauto’s komen met zwaailichten en sirenes aan scheuren. Nergens in wat voor media dan ook is er sprake van dit buitenproportionele uitruk gebeuren. Ja: een half uur later zit er een vogel klem op een watersproeier in een vijver en daarvoor rukt een brandweerauto uit. Dat wordt dan breed uitgemeten in het lokale suffertje. Dat dan weer wel.
Tegen een meelezende buur geef ik ongezouten mijn mening, een mening waarvan hij niet echt gecharmeerd raakt. Kwaad en beledigd over hoe ik daar zo over kan denken: hoe durf ik.
Maar ja, probeer ik nog: geleerd van de stedelijke politie dat in geval van een mogelijk bedenkelijk overlijden zoals bijvoorbeeld zelfmoord, er geen mediale ruchtbaarheid aan gegeven wordt. Nu kon hij mij wel in mootjes hakken.

Toch even terug naar dat heikele puntje aan het begin, dat je net nog even om de hoek mag kijken en ziet wat een doodnormaal overlijden allemaal teweeg kan brengen.
Zou jij in die wetenschap jouw leven niet anders indelen?

©Prlwytskovsky.

Advertenties