Tags

, , ,



Vandaag is het Pasen maar het raakt mij niet omdat het voor mij een dag is als alle anderen. Vanmorgen zag ik de Paus op verschillende televisiezenders oreren in een taal die ik niet machtig ben, hij kan mij daar wel van alles wijsmaken. Op andere zenders zag ik mensen staan zingen waar ik geen reet van kon verstaan, wie weet in het Koeterwaals?

Vroeger ja, toen er nog kuilen in de weg zaten toen was het huis versierd met van die kleine gele kuikentjes en bloesemtakken. Ex had dan ook nog eens dingen verstopt die ik dan weer moest opzoeken. Gelaten deed ik daar dan aan mee want moeder en schoonmoeder zaten vol verwachting te kijken hoe ik mijn hersens suf peinsde om onder dat gezoek uit te komen. Maar nee ik onderging mijn lot en vond, na het hele huis overhoop gehaald te hebben één klein chocolade kut-eitje. Onder luid gejuich werd mij medegedeeld dat er nog veel meer verstopt waren.
Nou en, zei ik, kan mij dat schelen. Als je ze zonodig wil hebben ga je ze zelf maar opzoeken.
En ja, dan ben ik weer een spelbederver volgens de toehoorders. Maar het kon mij ook allemaal niet schelen want ik wist dat later op de dag de neefjes en de nichtjes kwamen die in zeer korte tijd het hele huis afsnuffelde en daarbij dingen vonden die ik allang vergeten was en dus ook die berg verstopte chocolade paaseieren boven water haalde.

Vandaag de dag is het wel even anders.
Gisteren bijvoorbeeld heb ik mijn eigen eieren maar verstopt want ik moet toch wat. Maar omdat ik teveel gezopen had heb ik niet gekeken waar ik ze heb begraven. Vandaag heb ik het halve park omgeploegd maar niet één ei vond ik terug. Het park ja, want daar verstoppen Paashazen immers hun eieren.

Ik heb zelfs geprobeerd om naar de Matheus-passion te kijken en te luisteren want dat hoort nu eenmaal met dit soort dagen, maar ik had er het geduld niet voor. Vroeger had ik een bepaald gevoel met Pasen, zoals ook met Pinksteren en Kerst maar tegenwoordig niet meer. Dat gevoel is verwaterd; elk gevoel eigenlijk. Het enige gevoel dat ik nog heb is het gevoel als ik met een hamer op mijn vingers sla.
Er zijn vandaag ook al geen duiven om weg te jagen, om mijn frustraties op bot te vieren.

Pasen: je l’aime, plus ou moins.

©Prlwytskovsky.

Advertenties