Tags

, , ,



Een tijdje geleden kwam ik met mijn negende aanstaande ex vriendin te spreken over feestelijke verwendagen zoals bijvoorbeeld Moederdag. De Vaderdagen komen er maar bekaaid vanaf omdat ik geen vader ben.
“Binnenkort is het ook weer Valentijnsdag” opperde ik, in de hoop een glimlach los te kunnen peuteren. In plaats daarvan kreeg ik de wind van voren in die zin dat ik altijd zo’n heikneuter was. Vooral met veel hei en zeer weinig kneuter, en die nooit spontaan aan zulke dagen dacht.

Zo, daar kon ik het mee doen.

In mijn lange bestaan als single raakte de Valentijnsgekte mij wel een paar keer waarbij er plots een vreemdsoortige kaart in de brievenbus lag op een moment dat ik niet jarig pleeg te zijn waardoor mijn nieuwsgierigheid nog meer werd gewekt. Eenmaal die kaart geopend zag ik een voor mij onbekend vreemd handschrift dat de liefste dingen aan mij schreef. Nu kan ik mij wel groot houden en alles gevoelloos wegwuiven maar toch doet het je wat als man, dat iemand de moeite neemt om aardig te doen tegen mij, een onbekende nogal liefst. Eerst gaf ik mijn ex vriendin de schuld maar die was nog kwaad dat ik haar aan de dijk zette dus die kon ik afvinken. Aan het einde van de week gaf ik de moed op ooit bekendheid te krijgen met de schrijfster dezes.

Maar toen sloeg het noodlot toe: de telefoon ging en een onbekende vrouwenstem begon zacht en zwoel haar naam in mijn oor te fluisteren en mij te informeren dat zij mijn Valentijn was. Ik gaf nog aan dat ze daarmee een week te laat was, maar ze liet zich niet uit het veld slaan. Of ik koffie kwam drinken bij haar want dan konden wij eens bijpraten over van alles; en vooral over ons.

Ik liep over de galerij, telde de huisdeuren af tot ik de goede deur voorhad en drukte op de bel.
Er blafte een hond, zo te horen was het geen pekineesje maar toen de deur eenmaal werd geopend vloog er een Duitse herder om m’n nek die mij spontaan begon af te likken. Door het onverwachte extra gewicht verloor ik mijn evenwicht en donderde met hond en al omver en lag languit op de galerij te zwemmen. Hond vond het vermakelijk en likte lustig verder maar werd tot de orde groepen door een krijsende stem waar hond direct naar luisterde.
“Hij vind je nu al leuk, net als ik.” Lachte Eucalypta.
Ik hees mezelf op aan de balustrade en trok mijn kleding recht toen ik haar in het gezicht keek. Twee tellen had ik ervoor nodig om te beslissen dat ik nog liever mest ga rijden met een kruiwagen met een vierkant wiel dan dat ik ooit één keer haar schoot onzedelijk zou betasten. Ze zag het wel aan mijn gezicht dat er iets niet in orde was maar ik hield de eer aan mezelf, bedankte haar voor de kaart en ging er vandoor. Zonder koffie; dat dan weer wel.

Nu, vele jaren later is Valentijnsdag weer in aankomst en of je het gelooft of niet maar gisterenavond haalde ik een donkerrode enveloppe uit de brievenbus die nogal dik aanvoelde. In de lift keek ik nog eens naar de kaart met op de achterkant een hartje getekend. Nee hè dacht ik, niet weer een hond.
Thuisgekomen scheurde ik de enveloppe open en las de inhoud. Het kwam er op neer dat de schrijfster mij erg leuk vond maar toch anoniem wilde blijven door er geen afzender bij te zetten of een andere tip waardoor ik kon gaan nadenken over wie het zou kunnen zijn.
De wereld is veranderd en ik gelukkig ook, ik ben nu één en al kneuter met heel weinig hei. Eigenlijk helemaal geen hei meer want ik zit de hele tijd op tafel te trommelen en na te denken wie dit zou kunnen zijn maar er schiet mij niemand te binnen.
Eens kijken of ik m’n stressbal nog kan vinden, die helpt in dit soort situaties.

©Prlwytskovsky.

Advertenties