Tags

, , ,



Samen zitten zij daar, naast elkaar onder de sterrenhemel. Kijkend naar de zonsondergang. Een roze/geel/rood gekleurde hemel. Het laatste tipje van de zon, voordat hij ondergaat. Links begint de nacht al, waar rechts het einde van de dag nog zichtbaar is. De tijd spoed zich onherroepelijk voort en zij zijn er als enige getuigen van. Zij nipt aan haar glas.
Gezichten die naar dit hemelse schouwspel kijken, handen die elkaar vasthouden en zich in elkaar verstrengelen. Saamhorig zwijgen zij respectvol en kijken geobsedeerd naar het gebeuren: de zon gaat onder.

Nou en? Dat gebeurd toch elke dag? Hoor ik je denken?
Ja, nee, maar dit is anders. Hier kijken twee mensen; twee mensen die begrijpen wat er zich afspeelt in dit onder- en bovenmaanse.
Dat bijvoorbeeld op deze datum, over ruim genomen een uur of zeven, de zon weer opkomt aan de andere kant van de wereld. En dat deze positie van de zon op deze datum, in onze tijdrekening uniek is; en zich pas over 26.000 jaar weer in deze zelfde positie zal vertonen. Dat is toch wonderlijk?

Tijd om nog een keer bij te schenken en hij vult de glazen. Zonder woorden klinken zij begrijpend. Aarde donker is het al geworden, met hier en daar een ster aan de hemel. En dan ineens is daar Rigel. Heel duidelijk Rigel ja. De onderste ster van het sterrenbeeld Orion. Rigel en Saiph als voeten, met in de gordel Alnitak, Alnilam en Mintaka. Bovenin zie je links Betelgeuze en rechts Bellatrix als schouders. Orion was namelijk een jager die de Plejaden achtervolgde, door Diana werd gedood en tot sterrenbeeld werd verheven.
Dit wetende doen zij er het zwijgen toe en kijken gebiologeerd. In de verte doemen lichten op: een vliegtuig. Even later vliegt het bulderend over en het geluid ebt weg De stilte overheerst en de nacht regeert. Zij kijken elkaar aan. Ogen spreken. Gevoelens voelen.
Begrijpend en zonder woorden worden de glazen geleegd en de nacht rolt zijn kleed van duisternis over hen uit.

©Prlwytskovsky.

Advertenties