Tags

, , ,



Vrijdagmiddag, theetijd. Ik sta op en kijk vanaf mijn balkon naar buiten: het is fris en het regent. Het park ligt er verlaten bij. De bomen en struiken tieren welig onder het genot van de herfstregen. Van fris groen kleuren de bomen snel naar herfst geel. Een vogel vliegt voorbij en duikt een boomtop in. Gelijk heeft hij, bezien vanuit zijn positie.
Ik laat de balkondeur open en zuig mijn longen vol heerlijke frisse lucht.

Er komt een auto aanrijden. Mensen stappen uit en met op doodskisten gelijkende verhuisboxen op wielen voortduwend komen zij aangesjokt. Op het pleintje in het park zetten ze alles neer. Bandensporen van auto’s op het inmiddels zompige gras laten hun sporen na. Twee mannen gaan op het bankje zitten en praten met elkaar.
Na een half uur staan zij op en openen de boxen. Tafeltjes en stoeltjes worden aangeleverd en stangen en dekzeilen worden uitgeladen. De stangen worden in elkaar gestoken en een frame ontstaat. De dekzeilen worden eroverheen getrokken en een ware partytent verschijnt. Verderop ligt een jeu-de-boule veldje en daar worden ook enkele tentjes opgezet. Het zand op deze veldjes is kleddernat van de regen en enkele mensen proberen met harken en scheppen het zand om te ploegen.
Om 18 uur is alles gereed. Het regent nog steeds. Enkele vogels zitten verderop in de boomtoppen te wachten tot de rust weerkeert en zij weer naar hun nest terug durven. Ijdele hoop.

“Er is ook muziek!” Schreeuwt een opgewonden flyer die ik op internet vind, maar beslist niet in de brievenbus.
“Leuk hè. Het topic is ‘Bewegen in het park’. Kom je ook?” Staat er te lezen.
Nee dank je denk ik bij het lezen hiervan. Ik zit hier al op de eerste rang. Maar dat hoeft natuurlijk geen voordeel te zijn. Dit gebeuren dient zich af te spelen tussen 10 tot 12 uur en daarna moeten ze weer opdonderen. Volgens de vergunning, en de flyer wel te verstaan.

De eerder deze week aangeschoffelde perkjes worden met voeten getreden en ik vraag mij af of niemand beseft dat alles wordt platgetrapt? Busjes rijden af en aan, en laten hun sporen na in het vers gemaaide gras. In het kleddernat geregende gras worden drie busjes geparkeerd. Een parkje met smalle voetpaden en dan met busjes eroverheen rijden? Wie geeft daar eigenlijk een vergunning voor af? Mompel ik in mijzelf.

Inmiddels is het zaterdag tien uur geweest en er wordt muziek aangezet. Luide klanken weerkaatsen echoënd tegen de flat. Enkele vogels vliegen verschrikt weg. Tafeltjes en stoeltjes staan uitnodigend te wachten, maar bezoekers zijn er nog steeds niet.
Half elf, en er zijn maar enkele mensen te zien. Zo te zien is dat volk van de organisatie maar een publiekstrekker kan ik dit niet echt noemen. Twee bezoekers en een kind; en mensen van het gebeuren. Goh wat een heisa.
Een ouder echtpaar loopt er met een wijde boog omheen. Een man en een vrouw die hun hondjes uitlaten blijven even kijken, en lopen dan schouderophalend verder. De muziek stopt abrupt want het is immers twaalf uur geweest. Goh wat jammer nou.
Een zielige vertoning toch? Pak je boel op en ga weg, ga naar huis; scheer je weg van hier. Opgedonderd!
En of men mijn gebeden verhoord heeft keert om vijf over twaalf het tij. Er lopen niet eens bezoekers weg omdat die er gewoonweg niet waren. Men begint dingen in busjes te laden. Het is zelfs droog geworden.

Anderhalf uur later is alles opgeruimd en ingepakt. Opmerkelijk is dat het opruimen minder tijd in beslag neemt, in tegenstelling tot het plaatsen gisteren dat drie uur duurde.
Het park ligt er weer leeg en verlaten bij. Geen wandelaars of mensen die hun hond uitlaten. Een enkele vogel waagt zich terug naar de boomtoppen en cirkelt angstvallig om zijn nest heen om te zien of de kust veilig is.
Een feest kon ik het vandaag niet noemen, los van het onderwerp dat onherkenbaar bleef; om over de toegevoegde waarde maar te zwijgen.

©Prlwytskovsky.

Advertenties