Tags

, , ,


ColumnX
Gezellig kuierend door het winkelcentrum krijg ik trek van de luchten die ik opsnuif. Gebakken vis bijvoorbeeld! Whooowh. Snel mijn mentale Tom-Tom instellen op “Lokale vispik” en het spoor volgen.
Er staat gelukkig niet veel volk in de zaak, een oude man met pet: waarschijnlijk Jan. Een ander figuur staat vol bravoure te wachten. Beide worden snel geholpen en ik haal diep adem omdat ik dan aan de beurt ben en mijn bestelling kan plaatsen, zoals dat in vaktermen heet.  Maar Jan met de pet toetst zijn pincode verkeerd in. Paniek! Twee dames van de bediening staan om Jan heen om hem te helpen en ik adem langzaam uit. Jaloezie maakt zich van mij meester want dat zou ik ook wel willen.

Achterin de zaak staat een stuk chagrijn haringen schoon te maken als hij mij ziet en de situatie aan de toog. Zijn handen afvegend aan een oude dweil loopt hij op mij af en zegt met tegenzin: “Kankie hellepe?”
“Lijkt mij wel.” Zeg ik. “Want ik sta hier al een uur te wachten.” En vraag hem twee guppies. “Goed doorbakken graag.”
“Guppies?”
“Ja guppies, is dat zo raar? Ik krijg vanavond mee- eters en dus wil ik goed voor de dag komen. Hier om de hoek heb ik peentjes gekocht en dus leek mij een visje erbij wel een goed idee.”
“Man, het is hier een zeevis handel, en geen sierviswinkel.” Het stuk chagrijn draait zich om en wil weglopen maar ik roep hem na dat ik gewoon twee vissen wil kopen.
“Wat voor vis wil je dan hebben?” Draait hij zich geïrriteerd om.
“Hoe bedoel je? “Vraag ik. Doodnormale vraag toch? De visvrouw draait zich om en ziet mij staan.
“Ik help hem wel.” Zegt ze, het chagrijn opzij duwend. “Twee lekkerbekjes zeker?” Lacht ze.

Eindelijk een vrouw die mij begrijpt.

©Prlwytskovsky.

Advertenties