Tags

, , ,


ColumnX

De koffiepot staat te pruttelen en ondertussen beboter ik twee plakken kandijkoek. Geduldig murmel ik op mijn koek en wacht tot de koffie klaar is.
Wat in me voer weet ik niet maar al kauwend kijk ik naar mijn plafonnetje en zie in de hoek een gebakken aardappel hangen en boven mijn kooktoestel een afdruk van die bal gehakt die destijds niet in de pan wilde blijven liggen en daarbij het plafond raakte. Eigenlijk best wel eens tijd voor een kwastje witkalk, vind ik. Nu zit er nog een restje in die emmer witkalk, herinner ik mij. Dus tijger ik als een soort malle Pietje door mijn opgestapelde rotzooi en vind waarachtig die bak witkalk met nog één nieuwe roller. Niets staat mij dus nog in de weg.

Een lampje hier en een gordijntje daar haal ik weg en roer al fluitend door de witkalk. Eerst met een kwast de randen van het plafond goed insmeren en dan met de roller de grotere stukken bestrijken. In de hoek bij de gootsteen en het galerijraam moet je bijna achterstebuiten-binnensteboven-onderstevoren een spagaat maken om alle hoeken te kunnen bereiken. Net als ik met mijn smoel tegen het raam plak en de uiterste hoek bereik, komt buurvrouw voorbij.
“Haaaaa Peet, zo zo ben je aan het witten?” Buurvrouw onderscheidt zich door haar scherpe waarnemingsvermogen.
“Nee” zeg ik, “ik ben een kip aan het vangen voor het avondmaal.”
Haar gezicht betrekt en ze foetert: “als jij ooit eens normaal wordt dan wordt je van blijdschap weer gek!” En weg is ze.

Binnen de kortste keren is het karwei gedaan en omdat ik aardig in de stemming ben zet ik mijn trap in de gang bij de voordeur om ook het halletje gelijk even mee te witten. Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik namelijk niet meer te stoppen.
Net als ik mij gepositioneerd heb en de roller heen en weer laat gaan, gaat de deurbel. Wel gloeiende-gloeiende …. Trappie weer af. Trappie het gangetje uit gepleurd, deur opengemaakt en …… daar staat buurvrouw te glimmen.
“Ik kom eens even kijken hoe het eruit gaat zien bij je.”
“ Jah.” Zeg ik chagrijnig, “en daar wacht je dan mee tot ik de deur gebarricadeerd heb?”
“Ohw Peet maar dat doe je snel en accuraat zie ik.” Lult ze er overheen. “Wil je dat bij mij ook komen doen?”
“NEE buufje.” Brul ik. “Dit vind ik al erg genoeg want als ik klaar ben is de week voorbij en ga ik eens aan andere dingen denken dan klussen. Ik kan geen kwast meer zien. Volgende keer als ik moet witten ga ik wel verhuizen naar een huis dat al is gewit.”

“Als jij nu even je halletje doet dan zet ik thee voor ons, goed?” Hier kan ik niet tegenop, tegen zoveel aardigheid en liet haar maar begaan. Samen drinken wij thee en keuvelen over koeien en kalveren. Dan begint ze met: “ga je eerst wassen Peet, je zit onder de kalk. En kijk je handen eens en op je sokken; dat loop je overal heen.”
“Buufje, het was even gezellig maar nu opgedonderd want ik moet nog meer doen.” Kakelend van de lach loopt ze naar buiten en zwaait nog even.

Ze kan best goed incasseren, dat moet ik haar nageven.

©Prlwytskovsky.

Advertenties